ผมลงทะเบียนเรียนเต็มเวลา ครบทุกหน่วยกิต แล้วก็ทำงานเต็มเวลาไปด้วยควบคู่กัน แถมทำโอทีอีกต่างหาก เพราะได้เงินเยอะดี เรียนเช้าถึงบ่าย 3 แล้วไปทำงานต่อถึงเที่ยงคืน ไม่มีเวลาเที่ยว ไว้ผมยาวเป็นฮิปปี้เพราะไม่มีเวลาตัดผม แถมยังเสียดายเงินค่าตัด ผมเป็นคนมัธยัสถ์ ไม่ถึงกับขี้เหนียว เพราะว่าเรารู้คุณค่าของเงิน เราทำงานหาเงินตั้งแต่เด็ก มันยากลำบาก กว่าจะได้แต่ละสตางค์ การจับจ่ายใช้สอย ต้องคิดถึงวันข้างหน้า พอเปิดเรียนมาที ต้องจ่ายค่าเล่าเรียน ค่าหนังสือ ค่าเช่าอพาร์ทเมนต์ ค่าโทรศัพท์ ค่าอาหาร เงินในกระเป๋าแทบจะหมด นึกถึงรถเชฟวี่โนว่ามือสองคันที่ซื้อมา ถือเป็นรถสภาพดีมากไม่เคยมีปัญหาให้กวนใจเลย จนกระทั่งถืงวันใกล้กลับเมืองไทย เจ้ารถคู่ยากก็ออกอาการกระตุกซะอย่างงั้น ทั้งๆ ที่ผมพยายามซ่อมแล้วซ่อมอีก ดูแล้วดูอีก ในฐานะนายช่างใหญ่ ที่ได้รับการฝึกปรือจากคุณพ่อตอนเด็กๆ จนชำนาญ สุดท้ายพอซ่อมไม่ได้จริงๆ ก็ต้องเลิก ตัดอกตัดใจเข็นไปเข้าอู่ ซึ่งค่าบริการแพงมาก พอบอกอาการให้ช่างฟังเท่านั้นแหละ เขารู้เลย แกนจานจ่ายร้าว ไฟรั่วเลยกระตุก พอรถวิ่งแล้วมันจะสั่น เพราะรอยร้าวแยก ทำให้รถกระตุก วิ่งไม่เต็มสูบ เพราะระบบจ่ายไฟไม่ครบวงจร ผมเลยตัดสินใจไม่ซ่อม ตอนแรกกะจะลอยแพไอ้เพื่อนยาก แต่แล้วก็ตัดใจทำไม่ลง เลยโอนมรดกให้น้องชายเอาไปซ่อมต่อ หลังจากใช้งานมาอย่างสมบุกสมบันเป็นเวลา 5 ปี ด้วยเงินลงทุนเพียง 400 เหรียญ มีช่วงเวลาหนึ่งผมเคยทำงานพิเศษเป็น “Busboy” ชื่อตำแหน่งเท่ ดูโก้เก๋ แต่เอาเข้าจริงเป็นงานเก็บกวาด ทำความสะอาดโต๊ะในภัตตาคาร     ตอนแรกก็เผลอไผลคิดไปว่า ทำงานภัตตาคารแล้วมาเกี่ยวอะไรกับงานเด็กรถ “Bus boy” หรือว่าจะรับกรุ๊ปทัวร์หรือเปล่า?

“Busboy” เป็นงานที่หนักเอาเรื่อง เราต้องเก็บจานใส่ถาด เข้าเครื่องล้างจานแบบระบบมือ อยู่คนเดียวทำงานทุกอย่าง พอปิดร้านก็ถูพื้น ทำความสะอาดห้องน้ำ ทั้งชายและหญิง ก็เขินอยู่เหมือนกัน ผมทำมาแล้วหมดทุกอย่าง บางทีก็มานั่งนึกขำๆ ถ้าลูกน้องที่เมืองไทย มาเห็นสภาพเราเป็นแบบนี้ คงขำกลิ้ง หัวเราะตายเลย อยู่บ้านเราเป็นเถ้าแก่น้อย แต่อยู่อเมริกา เราต้องทำยิ่งกว่าลูกน้องเสียอีก ไม่เว้นแม้แต่ทำความสะอาดล้างห้องน้ำ ประสบการณ์แบบนี้ ทำให้ผมรู้ซึ้งถึงจิตใจ เวลาใช้คนทำงาน เป็นเจ้านายคนก็ใช่ว่านอนมาเลยแล้วได้เป็นผู้บริหาร ทุกอย่างต้องผ่านการเรียนรู้ ฝึกฝน ถ้าเป็นลูกท่านหลานเธอ คิดจะมาฝึกงานแบบผู้บริหารก็อย่างหนึ่ง แต่ถ้าเป็นลูกเถ้าแก่ แล้วต้องทำงานกุลี เป็นทั้งเถ้าแก่และจับกัง ก็จะเป็นอีกแบบหนึ่ง ผมผ่านงานจับกัง ทำมาหมดแล้วทุกอย่าง อยู่เมืองไทยเป็นเด็กปั๊ม อยู่เมืองนอกก็เป็นเด็กล้างจาน ล้างห้องน้ำ สมัยยังเป็นเด็กคุมงานในปั๊ม ช่วยแม่ไปส่งยางมะตอยซึ่งต้องกรอกใส่ถังเอง แม่ผมทำงานหนัก ต้องไปดูไปคุมงานเองหมดทุกอย่าง พอคนงานไม่พอก็ไปช่วยเขาทำ ผมเองก็ช่วยเป็นลูกมืออีกแรงด้วย พอได้จับงานออกแรงหนักๆ ด้วยตัวเอง ถึงได้รู้ว่าความรู้สึกของคนที่เป็นลูกจ้าง เขาเป็นอย่างไร ผมบูชาทั้งพ่อแม่ปู่ย่าตายาย เสมือนพระในบ้าน ท่านคือผู้มีพระคุณสูงสุด เขาเหนื่อยยากลำบาก ยิ่งผมมาเลี้ยงลูก ยิ่งรู้เลยว่าเหนื่อยยากลำบากแค่ไหน คุณพ่อคุณแม่ทำงาน แต่ละวันกว่าท่านจะกลับถึงบ้าน ผมรู้ว่าเขาเหนื่อยสุดสุด ด้วยความที่ผมเรียนรู้ชีวิต ถึงได้รู้มาก รู้ลึกไปถึงก้นบึ้งหัวใจคน รู้ว่าตอนที่ไม่มีเงินแล้วจะรู้สึกอย่างไร อยู่เมืองนอกเวลาเงินจะหมดแล้วโว้ย…ย…ย…ย จะทำไง???  ครั้งหนึ่งผมเคยท้อแท้ ตอนที่นอนซมอยู่ที่อพาร์ทเมนต์คนเดียว นึกในใจถ้าตายคงเน่าในนี้แน่ กว่าคนจะรู้เห็น คงเหม็นฟุ้งไปหมด พอมีสติก็สวดมนต์ไหว้พระ นึกถึงพ่อแม่ให้มีกำลังใจ